Kou, kontje en De Pers

Vandaag staat deze column in dagblad De Pers!

Kijk op bladzijde 26

Over kou en kontje geven

Natuurlijk was ik van de week ook een keer de klos. ’s Morgens vroeg zou ik Oudste naar school brengen. Ja, dat doe ik zo nu en dan bij extreem slechte weersomstandigheden. Sommigen noemen het verwennen, ik vind het voornamelijk erg aardig van mijzelf en Oudste heeft een nieuw stopwoordje en vindt dit dus erg ‘attent’. Maar ik dwaal af. Het gaat nu even om de autodeuren. Die zaten helemaal shocking klem. Allebei. Vastgevroren. Ik had er geen talkpoeder, siliconenspray, kaarsvet, vaseline of wat voor smeerseltje dan ook op gedaan en nu stond ik voor een dichte deur. Twee dichte deuren maar liefst.
Maar ik raakte niet in paniek, want ik had net in de krant een spotprent gezien, waarin uitgelegd werd dat je in geval van shocking klem vastgevroren een kontje tegen het portier moest geven. Heel simpel. Ik heb wel eerst even om me heen gekeken of er niet iemand langs liep of dat een buurman niet toevallig net zijn gordijnen opendeed, want een beetje gênant vond ik het wel om mijn auto een kontje te geven. Niemand te zien dus ik gaf het portier een lieflijk kontje. Het blik deukte een klein beetje in. Ik wist dat ik voorzichtig moest zijn, want in de spotprent was de auto op de zijkant terechtgekomen na een kont(je) van dikke Toos. Helaas geen resultaat. Het portier gaf nog geen millimeter mee. Andere kant misschien? Hetzelfde ritueel. Eerst gekeken of er geen lacherige toeschouwers waren. Nee. Hup kontje. Ook deze kant bleef potdicht zitten. Ik vond het wel opvallend dat er echt totaal geen beweging in de deuren zat. Nul komma nul. Meestal geeft het wel iets mee. En toen schoot me een andere mogelijkheid te binnen. Ik drukte nog een keer op de knop van de sleutel, en jawel hoor, de deuren gingen open. Niets vastgevroren. Ze zaten gewoon nog op slot! De auto was inmiddels weer uit de deuk, ik in een deuk, maar Oudste not amused, want al een beetje aan de late kant, een na-ijlend ochtendhumeur en koud. Zo koud.

Zinloos geweld

‘Een achttienjarige jongen is zondag overleden na te zijn mishandeld. Twee meisjes van zeventien en achttien en twee jongens van zestien en negentien zijn aangehouden.’
Zomaar een willekeurig stukje uit de krant over zinloos geweld. Ik lees het, staar even voor me uit en bedenk me hoe erg dit is en hoe het verder moet gaan in deze maatschappij. Dan lees ik door in mijn krant en eerlijk is eerlijk, drie pagina’s verder ben ik het vergeten.
‘Een vijftienjarig meisje dat zaterdag levensgevaarlijk gewond raakte door een steekpartij, is donderdag aan haar verwondingen overleden. Twee verdachten van veertien en zeventien jaar zijn aangehouden.’
Nog een artikel uit de krant over zinloos geweld. Dit keer is het een wat minder willekeurig bericht. De tranen schieten in mijn ogen en ik leg de krant weg. Dit komt heel dichtbij. Het slachtoffer zat namelijk bij Oudste op school. Ze zaten niet bij elkaar in de klas, maar hadden de kluisjes naast elkaar. Ondanks dat Oudste haar niet persoonlijk kende, is het verdriet groot, net als het ongeloof en de verwarring. De hele school is in rouw en dat gaat haar natuurlijk niet in de koude kleren zitten.
En dan wordt er een paar dagen later, naast de twee gearresteerde jongens die in een heel ander deel van het land wonen, ook nog een zestienjarig meisje van school gearresteerd. Een goede vriendin van het slachtoffer. Allerlei geruchten doen zich al snel de ronde.
Mijn gedachten gaan vaak naar de ouders van het slachtoffer. Maar net zo goed naar de ouders van de verdachten.
Vanmiddag is er een herdenkingsdienst op school en daarna wordt het meisje in besloten kring gecremeerd. Ik ga snel nog even mijn schouders trainen. Oudste zal een brede nodig hebben straks.

Thuiswerkezel

Leuk, dacht ik een paar jaar geleden. Ik zat zonder werk thuis en zag overal advertenties waarin ze thuiswerkers zochten. Verdiensten tot wel € 2500. Nog leuker. Ik natuurlijk meteen zo’n 0909-nummer gebeld. Bij 0909 had natuurlijk allang een belletje moeten gaan rinkelen en dan niet die van de telefoon. Een vriendelijke, maar zeer slecht articulerende dame stond mij te woord. Ik vroeg om een sollicitatieformulier, maar daar werkten zij niet mee. Sollicitatie ging telefonisch. Ook goed. Ia, iiaaa. ‘Bent u bereid om ook vcoinejci jeorjosncerllsmwj?’ ‘Huh, wat zegt u?’ ‘Bent u bereid om ook washandjes in te pakken?’ herhaalde zij tergend traag. ‘Oh ja, best.’ Misschien iets voor de kinderen, verdienen zij ook wat. Hoewel de kassa flink rinkelde aan andere kant van de lijn, viel er bij mij nog geen enkel kwartje. Zelfs niet nadat ik minstens vijftien keer had moeten reageren met ‘Wat zegt u?’ om vervolgens de langgerekte vraag voor de tweede keer gesteld te krijgen. Kassa. Ia. Echter, toen mijn telefonisch sollicitatiegesprek na een kwartier klaar was en de dame mij vertelde dat ze erg interessante klussen had en mij door verbond  met een collega die maar niet aan de lijn kwam, had ik eindelijk in de gaten dat hier niets van klopte. Zonder werk hing ik op.
Inmiddels iets wijzer en ouder en daardoor kennelijk licht dementerend of in ieder geval iets last van geheugenverlies, stoot deze thuiswerkezel zich gewoon weer aan dezelfde steen. Dit keer schrijf ik mij in op zo’n thuiswerksite. Deze site biedt echt heel interessant werk, namelijk schrijfopdrachten en niet van dat washandjesinpakwerk. Dit is iets voor mij. Ik wil mij inschrijven op een klus, maar dan moet ik mij eerst aanmelden. Geen probleem. Netjes vul ik al mijn gegevens in, tot aan mijn bankrekeningnummer toe. Logisch, als ik die schrijfklus heb gedaan, moeten ze het geld kunnen overmaken.
Dolenthousiast bel ik manlief. ‘Ik heb binnenkort gaaf thuiswerk! Moet je horen.’ Mijn enthousiasme wordt direct getemperd. ‘Sukkel, heb je laatst Radar gezien?’ ‘Nee.’ Wat manlief meteen doet en wat ik natuurlijk ook eerst had moeten doen, is googlen. Deze thuiswerksite blijkt door de grootste boeven ooit beheerd te worden. Ze halen maandelijks geld van je rekening (die megakleine lettertjes) en je komt er niet van af. ‘Hoe heb je zo oerdom kunnen doen? Al weer.’ ‘Wacht. Rustig. Relax. Dit keer gingen op het laatste moment wel de klokken luiden bij deze ezel-die-toch-niet-zo-oerdom-blijkt-te-zijn. Ik heb twee cijfers van ons rekeningnummer omgedraaid!’

Brilidioot

Heren doe de bril omhoog, dames zitten ook graag droog. Die kennen we natuurlijk. Maar heren, doe in deze moderne tijden die bril in godsnaam weer naar beneden na uw geklater. Niets zo erg als midden in de nacht je warme bed uit moeten voor een heel dringende sanitaire onderbreking en de bril van je sóóóóft clóóóóse toilet staat omhoog.

Feine kerstvacantie

Als ik van Jongste (Marjan, hoe oud zijn je dochters ook al weer? Elf en veertien.) een brief krijg van school, ondertekend door de directrice, en die staat bol van de kromme zinnen, en er staat onder andere in:
‘We hebben te maken met wet en regelgeving die niet altijd de schoonheidsprijs verdienen’
en
‘De taken worden waargenomen door anderen en dat betekend een extra belasting’
en
‘Hartelijk dank voor al u hulp’,
hoe kan ik dan nog verbaasd zijn over het feit dat Jongste zo’n moeite heeft om de taal onder de  knie te krijgen?

Show me your card

Die digitale schoppen onder mijn kont hebben geholpen. Ik heb mijn visitekaartjes. 250 stuks gratis. Ja, gratis! Kost maar € 8,99… Over addertjes onder het gras en marketingtrucs gesproken. Mocht je een kaartje willen hebben voor je collectie of voor de heb, mail me dan je adres en je krijgt er eentje. Gratis.

Weg met de Jeuro

Het was een flinke zoektocht, ruim twaalf jaar geleden. Een zoektocht naar een bankstel. Ik was (en ben) van het paars en manlief van groot, groter, grootst. Dus we gingen voor een paarse vierzitsbank. Uiteindelijk gevonden en na weer een hele zoektocht, nu in de buidel, gekocht.
Inmiddels is het paars grauw geworden, de crèmekleurige leuningen grijs en in de ijsblauwe kussens vallen de gaten. Tijd om weer op pad te gaan. Nu hebben we het onszelf wat makkelijker gemaakt. Grijs en gewoon standaard twee-  en tweeënhalfzits. Nee, niet eens een populaire hoekbank of verstelbare leuningen.
Dat was snel gevonden en een vriendelijke verkoopster maakte de bon en vertelde ons zeer verheugd dat we maar liefst 96 Jeuro’s hadden gespaard. Fantastisch. Maar wat houdt dat in? Ze legde uit dat we aan het eind van het jaar die Jeuro’s kunnen inwisselen voor een tegoedbon van 96 euro. Ik vond het nog steeds fantastisch, manlief was sceptisch. ‘Jaja, dan mag je die bon zeker pas verzilveren als je boven een bepaald bedrag koopt?’ ‘Nee hoor meneer, er zijn geen voorwaarden aan verbonden,’ legde de verkoopster met een stalen gezicht uit. ‘Dan zal het wel zo zijn dat het binnen een heel korte termijn verzilverd moet worden.’ Met nog steeds dat stalen gezicht antwoordde de verkoopster dat de bon drie jaar geldig is. Manlief bleef sceptisch en noemde nog een stuk of wat mogelijke addertjes onder het gras. Pokerface werd wat lacherig en beweerde nogmaals dat er echt geen voorwaarden zijn. Nou, oké dan.
Voor die 96 euro rijd ik, nu in december, met alle plezier een blokje om. Dezelfde verkoopster staat achter de balie. ‘Ik kom mijn 96 Jeuro’s inwisselen voor een tegoedbon.’ Mevrouw kijkt in het systeem en zegt dan: ‘U heeft na 25 september besteld en dan heeft u pas in december 2012 recht op de Jeuro’s. Dat had u ook op de site kunnen lezen. Zeg ik met mijn u inmiddels bekende stalen gezicht.’ #@&$$*. Dus toch dat addertje. ‘Maar u zei…’ ‘Dat van die datum wist ik niet.’ Na wat heen en weer gesteggel en een tintelend lijf van ingehouden drang om haar stalen smoelwerk gezicht danig te verbouwen, druip ik af.
Een dag later gaat de telefoon. De meubelzaak. ‘Uw spullen zijn in het magazijn aangekomen en ik wil een bezorgafspraak maken.’ Natuurlijk ben ik ontzettend blij dat ik eindelijk mijn nieuwe bankstel krijg en ga ik akkoord met de datum, maar het liefst had ik natuurlijk geroepen: ’Stop die spullen maar in je Jeuro!’

Imperfecte perfectionisten

Perfectionisten ronden nooit iets af. Iets van die strekking las ik in een artikel van een hoogleraar experimentele psychopathologie. Mijn aandacht was getrokken. Niet alleen door de inhoud van deze zin, toch ook zeker door de betiteling van de hoogleraar. Het artikel ging over wat een werkplek over iemand zegt. Volgens deze hoogleraar hebben perfecte types in de meeste gevallen een opgeruimd bureau. Alles ligt keurig gesorteerd in bakjes of mapjes, de pennen in een doosje en geen overtollige dingen te vinden. Vaste plekken. Grip hebben op. Georganiseerd. Opgeruimd bureau is opgeruimd hoofd. Feng Shui. Dat soort termen. Herkenbaar.
Maar soms slaan deze types door in hun perfectionisme en zijn ze niet in staat iets af te ronden. Op dat moment zit dat perfectionisme hen juist in de weg. Ook herkenbaar.
Mijn bureau is soms spick and span. Geen rommel. Orde. En dan zomaar ineens kan de chaos compleet zijn. Nogal onbewust en het heeft niets te maken met creativiteit of inspiratie. Rommel. Puinhoop. Geen orde. Dan ligt het vol met printjes, artikelen, foto’s, post en notities. Vooral heel veel notities, van die to do’s.
En die to do’s zijn allemaal dingen die in een keer perfect gedaan moeten worden. Vind ik. Omdat ik niet weet wat dan precies perfect is en hoe ik het exact wil hebben, blijft het liggen.
Daarom duurde het natuurlijk ook zo lang voordat dit weblog in cyberspace was. En daarom heb ik nog steeds geen mooie (lees: perfecte) website om mijn hulp bij andermans schrijfsels aan te prijzen. En daarom heb ik nog geen visitekaartjes.
Aan de slag dus. Maar dan ga ik eerst even mailtjes checken, nog twee sms’jes versturen, nog iets op Facebook zetten, mijn bureau opruimen en … Ach, kan iemand mij een digitale schop onder de kont geven?

Heet in de sauna

Hier nog een keer de column die op mijn vorig weblog met stip (en dan bedoel ik ook écht met stip) bovenaan stond in de lijst van meest bezocht. De toon is gezet.

Heet in de sauna

Ik ben niet echt een saunaganger. Ja, al die behandelingen zijn heerlijk natuurlijk. Lekkere massage of gezichtsbehandeling. Maar ik baal altijd zo van die twee koude douches. Twee? Ja, de eerste die je na de sauna moet nemen en de tweede bij het afrekenen. Ik zal dus niet snel het initiatief nemen voor een dagje sauna. Ik kom er hooguit wanneer iemand me mee vraagt. Onder het mom ‘omdat je zo aandringt’.
En zo zit ik dus in een Sauna Beauty en Wellness Center met een vriendin.
Nu ik er toch ben, wil ik eigenlijk wel eens iets uitproberen. Sommige vrouwen kunnen namelijk met een waterstraal klaarkomen. Samen met een nietsvermoedende vriendin stap ik in het bubbelbad. Het is er niet druk, dus ik heb ruimte genoeg om een strategisch plekje te zoeken voor mijn experiment. Ja, ik heb een straal te pakken op de goede plek. Nou, laat maar komen dan. Ondertussen zorg ik ervoor dat vriendin niets in de gaten heeft, door naar haar verhaal te blijven luisteren en op de goede moment ja, nee en amen te zeggen. Volgens mij gaat het goed, ze lijkt niets door te hebben.
Hmm,  het wil niet echt lukken. Sterker nog, het voelt niet eens fijn. Wat een harde straal. Ik kijk nog om mij heen of er wat mooie, gespierde knullen rondlopen die een en ander kunnen opwekken. Maar nee. Het is niet bepaald mooie-gespierde-knullendag. Integendeel. Eigenlijk alleen maar oude mennekes die niet eens hun eigen zaakje kunnen zien hangen en ik wíl het niet zien hangen. Dat schiet dus ook niet op. Ik span mijn bekkenbodemspieren aan. Neuh, overbodig. Dit gaat ‘em niet worden. Ik ga het eens even van onderen bekijken. Ik neem een hap lucht en duik met mijn hoofd naar beneden. Tussen alle bellen door zie ik dat mijn lippen alle kanten op blubberen. Je hoeft geen expert liplezen te zijn, om te begrijpen wat ze zeggen. ‘Kan dit alsjeblieft stoppen?! Dit lijkt wel een tsunami met aardbeving tegelijk. Heb je zo’n hekel aan ons? Blubblubblub.’
Ik kom weer boven water en dan stopt het gebubbel. Wat een rust, een oase, een weldaad. Ik zou er bijna van … ja, van klaarkomen.