Handsfree koekie zoeken

Handsfree bellen in de auto is verplicht. Dat snap ik wel. Hoewel je ook volledig afgeleid kunt zijn tijdens een handsfree gesprek. Gaat voor Ede de telefoon, neem ik op en ineens ben ik voorbij Veenendaal. ‘Hè, ben ik hier al? Ik kan me helemaal niet herinneren dat ik langs Cinemec ben gekomen. En ook Lukkien gemist. Heb ik weer niet gezien of er nog een interessante vacature op het pand hing.’ Kijk, dat bedoel ik. Je gaat volledig op in het gesprek en merkt niet veel van wat er om je heen gebeurt.
En hoe gevaarlijk is het relatief gezien eigenlijk met een telefoon in je hand? Heb je wel eens geprobeerd om al rijdend dat flesje Rivella dat van de passagiersstoel gerold is, te pakken te krijgen? Met een hand aan het stuur duik je rechts de hoek in naar beneden. Je kunt er net niet bij en als je weer omhoog komt, blijk je half op de andere rijbaan te zitten en kan een andere auto je nog net ontwijken. Boos, middelvinger, afsnijden, ellende.
Of dat ene koekje dat in je tas zit. Dat koekje dat je twee weken geleden niet hebt opgegeten tijdens het etentje met een goede vriendin. De hele dag hebben jullie braaf geroepen om alleen een hoofdgerecht te nemen, maar uiteindelijk zijn jullie weer all the way gegaan: stokbrood met twee verschillende sausjes, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert en een dubbele cappuccino. Mét koekje. Dat koekje heb je niet opgegeten, waar je dan ook weer trots op was. Een koekje laten liggen. Nou nee, niet laten liggen natuurlijk. Die werd in de tas gedaan. In die tas waarvan je al drie maanden roept dat-ie echt eens uitgemest moet worden. Dus dat ene koekie in die bomvolle tas wil je nú hebben. Terwijl je 123km rijdt bij Utrecht. Ik weet niet hoe dat bij jou gaat, maar in mijn geval zou vijf minuten niet-handsfree bellen veel veiliger zijn.
Noem ook die speen die dochterlief achterin de auto kwijt is. Of zwaaien naar een bekende (schijnt op een cruiseschip ook niet handig te zijn). Of een zakdoek die je na een waanzinnige niesbui met flinke consumptie echt nodig hebt, maar te diep in je broekzak zit.
Of het rietje dat je niet uit dat veel te strakke foliepapiertje krijgt en vervolgens niet in het pakje. Of morsen met hete koffie.
Zouden hier ook handsfree oplossingen voor zijn?

Leesmoment

Leesmoment

Even een leesmoment. Ik had weer meegedaan aan een verhalenwedstrijd. Niet gewonnen helaas. Dit is mijn verhaal. Het begin, cursief, is gegeven en je moest het afmaken.

Verhaal wedstrijd

Storm @nd delict

‘Heb zo’n stilte-voor-de-storm-gevoel,’ schreef ik van de week op mijn Facebookprofiel. Dat er zo’n grote storm zou woeden, had ik niet gedacht. Hoewel, echt totaal onverwachts was het ook niet. To the point. Een man bij mij uit de straat is gisteren vermoord. In zijn eigen woning. Ja, storm zei ik toch. Het gaat niet om mijn directe buurman, maar om eentje van een paar huizen verderop. Deze buurman woont hier nog maar net en hij is ook nog een Bekende Nederlander. Ik weet niet hoe ze de informatie zo snel ontvangen, maar in no time waren er van die paparazzi hier in de straat. Ik zag ze al heimelijk smullen van de dik belegde boterham die een foto van een vermoorde BN-er zou opleveren. Ieder zijn ding.
Ik heb de beste man nog nauwelijks gesproken. Ja, hey hoi en hallo, meer niet eigenlijk. Het is ook dat anderen vertelden dat deze jonge knul een bekende is van televisie, want ik had hem nog nooit gezien.
En weet je, heel eerlijk gezegd verdenk ik een van mijn buurvrouwen. Niet aardig van mij natuurlijk, maar het is nogal een type. Ik heb een ruzie tussen die twee meegekregen. Die buurvrouw denkt dat de straat van haar is en dat iedereen volgens haar regels en wetten moet leven. Dat wilde ze ook deze nieuwe buurman duidelijk maken. Maar hij was er totaal niet van onder de indruk. Integendeel. Ik zag haar boos weglopen en op dat moment zag zij mij ook. Ik vond het natuurlijk niet echt chique dat ik ze had staan afluisteren, dus ik maakte dat ik weg kwam.
Er zijn meer mensen die verdacht worden, heb ik inmiddels begrepen. Maar ik kon het niet laten om dit voorvalletje te melden bij de inspecteur, die hier nu al een tijdje rond loopt en uitzoekt. Samen met een man met een grote camera op zijn schouder.
Wil je zien dat ik een getuigenverklaring afleg tegen mijn filmbuurvrouw en wil je weten of mijn filmbuurvrouw het gedaan heeft? Kijk dan op 24 maart naar de kinderserie Z@ppdelict!

Kou, kontje en De Pers

Vandaag staat deze column in dagblad De Pers!

Kijk op bladzijde 26

Over kou en kontje geven

Natuurlijk was ik van de week ook een keer de klos. ’s Morgens vroeg zou ik Oudste naar school brengen. Ja, dat doe ik zo nu en dan bij extreem slechte weersomstandigheden. Sommigen noemen het verwennen, ik vind het voornamelijk erg aardig van mijzelf en Oudste heeft een nieuw stopwoordje en vindt dit dus erg ‘attent’. Maar ik dwaal af. Het gaat nu even om de autodeuren. Die zaten helemaal shocking klem. Allebei. Vastgevroren. Ik had er geen talkpoeder, siliconenspray, kaarsvet, vaseline of wat voor smeerseltje dan ook op gedaan en nu stond ik voor een dichte deur. Twee dichte deuren maar liefst.
Maar ik raakte niet in paniek, want ik had net in de krant een spotprent gezien, waarin uitgelegd werd dat je in geval van shocking klem vastgevroren een kontje tegen het portier moest geven. Heel simpel. Ik heb wel eerst even om me heen gekeken of er niet iemand langs liep of dat een buurman niet toevallig net zijn gordijnen opendeed, want een beetje gênant vond ik het wel om mijn auto een kontje te geven. Niemand te zien dus ik gaf het portier een lieflijk kontje. Het blik deukte een klein beetje in. Ik wist dat ik voorzichtig moest zijn, want in de spotprent was de auto op de zijkant terechtgekomen na een kont(je) van dikke Toos. Helaas geen resultaat. Het portier gaf nog geen millimeter mee. Andere kant misschien? Hetzelfde ritueel. Eerst gekeken of er geen lacherige toeschouwers waren. Nee. Hup kontje. Ook deze kant bleef potdicht zitten. Ik vond het wel opvallend dat er echt totaal geen beweging in de deuren zat. Nul komma nul. Meestal geeft het wel iets mee. En toen schoot me een andere mogelijkheid te binnen. Ik drukte nog een keer op de knop van de sleutel, en jawel hoor, de deuren gingen open. Niets vastgevroren. Ze zaten gewoon nog op slot! De auto was inmiddels weer uit de deuk, ik in een deuk, maar Oudste not amused, want al een beetje aan de late kant, een na-ijlend ochtendhumeur en koud. Zo koud.

Zinloos geweld

‘Een achttienjarige jongen is zondag overleden na te zijn mishandeld. Twee meisjes van zeventien en achttien en twee jongens van zestien en negentien zijn aangehouden.’
Zomaar een willekeurig stukje uit de krant over zinloos geweld. Ik lees het, staar even voor me uit en bedenk me hoe erg dit is en hoe het verder moet gaan in deze maatschappij. Dan lees ik door in mijn krant en eerlijk is eerlijk, drie pagina’s verder ben ik het vergeten.
‘Een vijftienjarig meisje dat zaterdag levensgevaarlijk gewond raakte door een steekpartij, is donderdag aan haar verwondingen overleden. Twee verdachten van veertien en zeventien jaar zijn aangehouden.’
Nog een artikel uit de krant over zinloos geweld. Dit keer is het een wat minder willekeurig bericht. De tranen schieten in mijn ogen en ik leg de krant weg. Dit komt heel dichtbij. Het slachtoffer zat namelijk bij Oudste op school. Ze zaten niet bij elkaar in de klas, maar hadden de kluisjes naast elkaar. Ondanks dat Oudste haar niet persoonlijk kende, is het verdriet groot, net als het ongeloof en de verwarring. De hele school is in rouw en dat gaat haar natuurlijk niet in de koude kleren zitten.
En dan wordt er een paar dagen later, naast de twee gearresteerde jongens die in een heel ander deel van het land wonen, ook nog een zestienjarig meisje van school gearresteerd. Een goede vriendin van het slachtoffer. Allerlei geruchten doen zich al snel de ronde.
Mijn gedachten gaan vaak naar de ouders van het slachtoffer. Maar net zo goed naar de ouders van de verdachten.
Vanmiddag is er een herdenkingsdienst op school en daarna wordt het meisje in besloten kring gecremeerd. Ik ga snel nog even mijn schouders trainen. Oudste zal een brede nodig hebben straks.

Thuiswerkezel

Leuk, dacht ik een paar jaar geleden. Ik zat zonder werk thuis en zag overal advertenties waarin ze thuiswerkers zochten. Verdiensten tot wel € 2500. Nog leuker. Ik natuurlijk meteen zo’n 0909-nummer gebeld. Bij 0909 had natuurlijk allang een belletje moeten gaan rinkelen en dan niet die van de telefoon. Een vriendelijke, maar zeer slecht articulerende dame stond mij te woord. Ik vroeg om een sollicitatieformulier, maar daar werkten zij niet mee. Sollicitatie ging telefonisch. Ook goed. Ia, iiaaa. ‘Bent u bereid om ook vcoinejci jeorjosncerllsmwj?’ ‘Huh, wat zegt u?’ ‘Bent u bereid om ook washandjes in te pakken?’ herhaalde zij tergend traag. ‘Oh ja, best.’ Misschien iets voor de kinderen, verdienen zij ook wat. Hoewel de kassa flink rinkelde aan andere kant van de lijn, viel er bij mij nog geen enkel kwartje. Zelfs niet nadat ik minstens vijftien keer had moeten reageren met ‘Wat zegt u?’ om vervolgens de langgerekte vraag voor de tweede keer gesteld te krijgen. Kassa. Ia. Echter, toen mijn telefonisch sollicitatiegesprek na een kwartier klaar was en de dame mij vertelde dat ze erg interessante klussen had en mij door verbond  met een collega die maar niet aan de lijn kwam, had ik eindelijk in de gaten dat hier niets van klopte. Zonder werk hing ik op.
Inmiddels iets wijzer en ouder en daardoor kennelijk licht dementerend of in ieder geval iets last van geheugenverlies, stoot deze thuiswerkezel zich gewoon weer aan dezelfde steen. Dit keer schrijf ik mij in op zo’n thuiswerksite. Deze site biedt echt heel interessant werk, namelijk schrijfopdrachten en niet van dat washandjesinpakwerk. Dit is iets voor mij. Ik wil mij inschrijven op een klus, maar dan moet ik mij eerst aanmelden. Geen probleem. Netjes vul ik al mijn gegevens in, tot aan mijn bankrekeningnummer toe. Logisch, als ik die schrijfklus heb gedaan, moeten ze het geld kunnen overmaken.
Dolenthousiast bel ik manlief. ‘Ik heb binnenkort gaaf thuiswerk! Moet je horen.’ Mijn enthousiasme wordt direct getemperd. ‘Sukkel, heb je laatst Radar gezien?’ ‘Nee.’ Wat manlief meteen doet en wat ik natuurlijk ook eerst had moeten doen, is googlen. Deze thuiswerksite blijkt door de grootste boeven ooit beheerd te worden. Ze halen maandelijks geld van je rekening (die megakleine lettertjes) en je komt er niet van af. ‘Hoe heb je zo oerdom kunnen doen? Al weer.’ ‘Wacht. Rustig. Relax. Dit keer gingen op het laatste moment wel de klokken luiden bij deze ezel-die-toch-niet-zo-oerdom-blijkt-te-zijn. Ik heb twee cijfers van ons rekeningnummer omgedraaid!’