Oma is niet meer

9 Dec

Oma is niet meer.
Die oma bij wie ik vaak ging logeren en waar dan een andere lieve mevrouw kwam helpen, samen met haar dochter M. Soms gingen M. en ik samen logeren bij oma.
Bij die oma die om het hoekje kwam kijken als wij tijdens zo’n logeerpartij samen in bad zaten en dan zei dat we net twee zeekoeien waren.
Die oma met een tabakszaak in Kortenhoef, waar ik altijd graag wilde helpen.
Die oma die mij erbij riep wanneer er weer een BN-er pakkies shag in haar winkel kwam halen.
Die oma die altijd riep ‘de klant is koning’. Daar denk ik vaak aan als ik weer eens onbeleefd te woord word gestaan in een winkel.
Die oma met wie ik vaak en graag ging winkelen in Hilversum. Van wie ik dan kleren kreeg en nog liever wilde ze een hoed voor me kopen bij V&D, omdat ze vond dat ik een hoedenkop had.
Die oma die ik er dan maar moeilijk van kon overtuigen dat ik toch echt geen hoed ging dragen.
Die oma die mij in Nunspeet van het station kwam halen. Op de fiets, ik moest achterop. En die oma die helemaal begon te stralen toen wat jonge knullen riepen: ‘Gezellig hè, bij je moeder achterop.’
Die oma die met regelmaat riep dat ik een reet als een boerenschuurdeur had, maar die vervolgens ook continu cake, chips, chocola, mokkataart en nog veel meer caloriebommen aanvoerde. ‘Neem nog lekker wat.’
Die oma die geen eten kon weggooien en die ons dus nogal eens nootjes of zo aanbod die maanden over de datum waren. Vonden wij niet lekker, oma at ze gewoon op.
Die oma die altijd creatief bezig was: schilderen, breien, poppen, knuffels en heel grote  honden maken, paaseieren en chocoladeletters versieren.
Die oma die zeker wist dat ze  mijn trouwdag niet zou halen. Een zwak hart immers. Maar ze was erbij.
Die oma die, toen ik zwanger was, graag wilde weten hoe ik mijn kind zou noemen omdat ze zeker wist dat ze de geboorte niet mee zou maken. Maar dat deed ze wel. En niet alleen die.
Die oma die zonder blikken of blozen zei dat mijn minirokje géén gezicht was.
Die oma die vroeg of ik me niet schaamde als ik met vriendin M. ging stappen terwijl ik 40+ was.
Die oma bij wie ik ook nog een paar keer logeerde toen zij alleen achter bleef. Dan ging ik voor haar koken en we gingen puzzelen, zo’n grote legpuzzel. Ik ging daar helemaal in op en toen oma vroeg hoe laat ik zou gaan koken, antwoordde ik zonder opkijken dat ik om half zes zou beginnen. Die oma die toen voorzichtig zei dat het al half zeven was en dat ze eigenlijk wel erge honger had. Snel begon ik aan een pittige kerrieschotel en oma miste vast en zeker het gemopper van opa vanaf zijn bankje ‘Wat stinkt die rotzooi.’
Nou, díe oma dus, die is er niet meer.
Dag lieve oma, ga maar fijn naar opa.

Advertenties

9 Reacties to “Oma is niet meer”

  1. Desire 10 december 2011 bij 4:29 pm #

    Dat was met recht een échte oma dus, een oma waar je wat aan had.
    Wat fijn dat er nog zoveel herinneringen zijn.
    Nu is ze gelukkig weer samen met opa.
    Veel sterkte gewenst met dit verlies.

    OT: ook ik ben een nieuwe weblog begonnen. Want weblog.nl (nu zonder streepje) maakte er een zooitje van. Mijn oude weblog (hartekreten) is inmiddels weer in beeld, maar beheren kan ik het nog steeds niet. Ja gedeeltelijk, maar steevast krijg ik een melding over onvoldoende rechten pfffff. Dus ik had hetzelfde als jij: doei weblog.nl! Als je het leuk vindt, je kunt me vinden onder http://ratjetoe4u.blogspot.com/

  2. lien 10 december 2011 bij 6:45 pm #

    Ach…Je hebt je oma mooi neergezet zo. Daar was ze vast blij mee geweest. Ik kan me ook een stukje over je opa herinneren, was dat háár man of van de andere oma?
    Sterkte, het blijft droevig want het is je oma..
    Stralende foto trouwens!

    • Marjan 11 december 2011 bij 10:50 am #

      Ha Lien, wat goed en leuk dat je je dat stukje over mijn opa nog herinnert! Dat is twee jaar geleden. Deze oma is inderdaad van die opa. Ze had het erg moeilijk na opa’s overlijden en heeft gezegd dat zij ook niet lang meer bij ons zou blijven, hooguit twee jaar. En op drie dagen na heeft ze het nog twee jaar volgehouden, waarvan de meeste tijd als een kasplantje, na een herseninfarct.

      • Desire 11 december 2011 bij 4:39 pm #

        Hey Marjan,

        Op de één of andere manier kan ik niet normaal bij jou reageren, misschien is het iets in je instellingen.
        Het lukt wél als ik op beantwoorden van een reactie klik ….

        Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen:
        Dat was met recht een échte oma dus, een oma waar je wat aan had.
        Wat fijn dat er nog zoveel herinneringen zijn.
        Nu is ze gelukkig weer samen met opa.
        Veel sterkte gewenst met dit verlies.

        OT: ook ik ben een nieuwe weblog begonnen. Want weblog.nl (nu zonder streepje) maakte er een zooitje van. Mijn oude weblog (hartekreten) is inmiddels weer in beeld, maar beheren kan ik het nog steeds niet. Ja gedeeltelijk, maar steevast krijg ik een melding over onvoldoende rechten pfffff. Dus ik had hetzelfde als jij: doei weblog.nl! Als je het leuk vindt, je kunt me vinden onder http://ratjetoe4u.blogspot.com/

  3. hans 11 december 2011 bij 9:50 pm #

    ontroerend mooi geschreven.

  4. Tina 12 december 2011 bij 7:45 pm #

    O, wat zul je die oma missen, zeg. Veel sterkte met je verlies.

    • Marjan 13 december 2011 bij 9:23 am #

      Hey Tina. Ik mis haar zeker. Hoewel het voor haar zo goed was, na anderhalf jaar als kasplantje geleefd te hebben, is het gemis groot.

  5. HansDeZwans 13 december 2011 bij 4:25 pm #

    Iemand missen is altijd pijnlijk. Toevallig ook een stukje over oma geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: