Archief | februari, 2012

Kou, kontje en De Pers

13 feb

Vandaag staat deze column in dagblad De Pers!

Kijk op bladzijde 26

Over kou en kontje geven

8 feb

Natuurlijk was ik van de week ook een keer de klos. ’s Morgens vroeg zou ik Oudste naar school brengen. Ja, dat doe ik zo nu en dan bij extreem slechte weersomstandigheden. Sommigen noemen het verwennen, ik vind het voornamelijk erg aardig van mijzelf en Oudste heeft een nieuw stopwoordje en vindt dit dus erg ‘attent’. Maar ik dwaal af. Het gaat nu even om de autodeuren. Die zaten helemaal shocking klem. Allebei. Vastgevroren. Ik had er geen talkpoeder, siliconenspray, kaarsvet, vaseline of wat voor smeerseltje dan ook op gedaan en nu stond ik voor een dichte deur. Twee dichte deuren maar liefst.
Maar ik raakte niet in paniek, want ik had net in de krant een spotprent gezien, waarin uitgelegd werd dat je in geval van shocking klem vastgevroren een kontje tegen het portier moest geven. Heel simpel. Ik heb wel eerst even om me heen gekeken of er niet iemand langs liep of dat een buurman niet toevallig net zijn gordijnen opendeed, want een beetje gênant vond ik het wel om mijn auto een kontje te geven. Niemand te zien dus ik gaf het portier een lieflijk kontje. Het blik deukte een klein beetje in. Ik wist dat ik voorzichtig moest zijn, want in de spotprent was de auto op de zijkant terechtgekomen na een kont(je) van dikke Toos. Helaas geen resultaat. Het portier gaf nog geen millimeter mee. Andere kant misschien? Hetzelfde ritueel. Eerst gekeken of er geen lacherige toeschouwers waren. Nee. Hup kontje. Ook deze kant bleef potdicht zitten. Ik vond het wel opvallend dat er echt totaal geen beweging in de deuren zat. Nul komma nul. Meestal geeft het wel iets mee. En toen schoot me een andere mogelijkheid te binnen. Ik drukte nog een keer op de knop van de sleutel, en jawel hoor, de deuren gingen open. Niets vastgevroren. Ze zaten gewoon nog op slot! De auto was inmiddels weer uit de deuk, ik in een deuk, maar Oudste not amused, want al een beetje aan de late kant, een na-ijlend ochtendhumeur en koud. Zo koud.